Over ons
Degenen die dromen ordenen naar hun glans.
Er is een beeld dat aan ons is blijven hangen: een klooster waar 's nachts de dromen van iedereen aankomen. De monniken oordelen er niet over — ze ordenen ze. Iedereen vindt zijn plaats volgens het licht dat hij uitstraalt: sommigen schijnen meteen, anderen pas als je ze naast de juiste droom legt, en weer andere blijven jarenlang uit tot iemand de droom brengt die ze aansteekt.
Dunyazad is dat klooster, en de broeders vervullen vandaag de dag twee functies.
Wie de schappen beheert
De eerste is de architect. Hij schrijft niet; hij bouwt en beheert de structuren die de verhalen dragen. Hij zorgt ervoor dat een persoon dezelfde blijft doorheen twintig verhalen en dertig jaar, dat een plaats herkenbaar is ongeacht de kijkhoek, dat «voor» en «na» iets betekenen, zelfs tussen werelden met verschillende kalenders. Het is een onzichtbaar werk – en je merkt het pas als het ontbreekt, want dan worden de verhalen weer een hoopje.
Momenteel bevat het 3 verhalen en 26 referenties, waarvan 1 dienen als verbinding tussen de verhalen.
Wie herkent het licht
De tweede is de letterkundige. Hij leest, en ziet wat de bibliothecaris niet kan zien: of een verhaal overeind blijft, waar het een schaduw werpt, welk licht het uitstraalt en naast welk ander verhaal het moet worden geplaatst zodat ze elkaar verlichten. Hij beslist welk verhaal wordt opgenomen, en hij bepaalt de ordening ervan.
Eén bibliothecaris is genoeg. Geleerden zijn er nooit genoeg.
Waarom hier een verhaal aanleveren
Als je al geschreven hebt, leeft je verhaal maar één keer: iemand leest het, en dat is het dan. Hier gebeurt er iets anders mee.
De mensen, plaatsen, objecten en ideeën die het bevat, worden wegen. Een lezer die iets heel anders volgt – een land, een beroep, een obsessie – komt via jouw pagina's terecht, omdat jullie iets gemeen hebben, en dat gebeurt maanden nadat je het hebt geschreven. Een verhaal van drie jaar oud blijft nieuwe lezers aantrekken, aangetrokken door verhalen die er nog niet eens bestonden toen jij het af had.
En het werkt in beide richtingen: je kunt je eigen territorium opbouwen, met je eigen personages die zich in jouw verhalen bewegen, of je kunt je aansluiten bij wat er al is – iemand lenen van degene die hem/haar heeft bedacht.
Wat levert het op
Lezen hier is gratis, voor iedereen. Er zijn twee dingen die het werk betalen, en beide komen voort uit de verhalen. Advertenties, die voor en na de tekst staan en nooit erin: de inkomsten van elke maand worden onder de auteurs verdeeld op basis van hoeveel hun verhalen worden gelezen, inclusief degenen die lezen zonder zich te registreren. En de diensten die het lezen verrijken, zoals het geheugen van wat er is gelezen, bladwijzers en berichten naar auteurs die deze willen ontvangen: wie deze gebruikt betaalt een kleine bijdrage, en het deel van de auteur gaat naar het verhaal waarop het is uitgegeven.
Publiceren kost je niets: de voorbereiding, certificering en vertalingen worden terugverdiend uit de eerste opbrengsten van je verhaal, nooit uit je eigen portemonnee.
Je blijft de auteur van wat je schrijft en je kunt het op elk moment intrekken. De personages die je bedenkt, blijven van jou: als een andere auteur ze wil gebruiken, vraagt hij/zij het aan jou – en jullie komen samen een percentage overeen.
Wie zoeken we
Wie schrijft en wil dat zijn verhalen een plek worden in plaats van een pagina.
Wie voorleest, wie tekent, wie vertaalt. Een verhaal kan hier bestaan als tekst, als strip, als stem: het zijn verschillende ambachten, en elk heeft zijn eigen auteur.
Letterkundigen, die het licht kunnen herkennen.