Τι είναι το Dunyazad

Φαντάσου ένα περγαμηνό.

Την ανοίγεις και υπάρχει μια ιστορία. Την διαβάζεις, την ξανακλείνεις. Μόλις την ξανανοίξεις, η ιστορία είναι άλλη — αλλά μέσα υπάρχει κάποιος που είχες ήδη συναντήσει. Ή η ίδια χώρα, όπως φαίνεται από ένα διαφορετικό παράθυρο. Ή μια επίπεδη πέτρα πάνω σε έναν βράχο, που τριάντα χρόνια πριν ήταν το μέρος ενός άλλου ανθρώπου.

Κανείς δεν σου το είπε. Το αναγνώρισες.

Η Ντουνιαζάντ είναι αυτό το περγαμηνό.

Το νήμα που ενώνει

Μια ιστορία συνδέεται με μια άλλη από ένα πρόσωπο, από ένα μέρος, από μια στιγμή στο χρόνο. Και μερικές φορές από μια ιδέα — που είναι η σύνδεση που εκπλήσσει περισσότερο, επειδή συγκρατεί ιστορίες που δεν έχουν τίποτα κοινό. Ένα εργοστάσιο στην επαρχία το 1991, μια μάγισσα σε έναν βράχο στη Λιγουρία, ένα χωριό σε έναν πλανήτη με δύο ήλιους: και σε όλες τις τρεις την ίδια χειρονομία, κάποιος που κάνει ένα καλό κρυφά και δεν το λέει σε κανέναν.

Αυτά εδώ δεν είναι απλές αναφορές. Είναι πόρτες. Κάθε μία ανοίγει και οδηγεί στις ιστορίες όπου εκείνο το άτομο, εκείνο το μέρος, εκείνη η ιδέα έχουν πραγματικά σημασία — ξεκινώντας από εκείνες όπου έχουν τη μεγαλύτερη.

Για τον αναγνώστη

Μόλις συνδεθείτε, η σελίδα γίνεται δική σας. Η Ντυνυζάντ — που στις Χίλιες και Μία Νύχτες είναι η αδελφή που κάθε νύχτα ζητούσε άλλη ιστορία — θυμάται τι έχετε διαβάσει και δεν σας το επαναλαμβάνει. Αλλά πάνω απ' όλα καταλαβαίνει πως διαβάζετε: αν ακολουθείτε ένα άτομο μέσα από τα χρόνια, αν έχετε συνδεθεί με μια χώρα, αν αυτό που σας κρατάει εκεί είναι μια ιδέα που επιστρέφει. Και σας οδηγεί μπροστά σε αυτό το νήμα, όχι σε κάποιο άλλο.

Δύο αναγνώστες που ξεκινούν από την ίδια ιστορία καταλήγουν σε διαφορετικά μέρη. Αυτό είναι το νόημα.

Για συγγραφείς

Κάτω από τις ιστορίες υπάρχει ένα μυκήλιο: το λεπτό δίκτυο που βρίσκεται κάτω από τη γη και κανείς δεν το βλέπει, ενώ αυτό που αναδύεται στην επιφάνεια είναι οι ιστορίες. Το να γράφεις εδώ σημαίνει να εμβολιάζεσαι εκεί κάτω.

Η ιστορία σου φέρνει μαζί της τους ανθρώπους της, τους τόπους της, τις ιδέες της — και από εκείνη τη στιγμή, όποιος έρχεται από μια ιστορία κάποιου άλλου μπορεί να βρεθεί και στη δική σου, επειδή μοιράζεστε μια πόλη, ένα επάγγελμα, μια εμμονή. Και όποιος μπαίνει από τη δική σου, μπορεί να βγει προς τον υπόλοιπο κόσμο.

Μπορείς να χτίσεις τον δικό σου κόσμο, με τους δικούς σου χαρακτήρες να κινούνται μέσα στις δικές σου ιστορίες. Ή να ενσωματωθείς σε αυτό που υπάρχει ήδη, και να δανειστείς κάποιον – ζητώντας το από αυτόν που τον δημιούργησε. Τα δύο δεν αποκλείονται: οι ρίζες είναι οι ίδιες.

Και, αν σε ενδιαφέρει, το μηχάνημα από κάτω

Για να λειτουργήσει όλο αυτό, χρειάζονται βαρετά πράγματα που γίνονται καλά. Κάθε άτομο, τόπος, αντικείμενο ή ιδέα έχει μια σταθερή ταυτότητα που δεν αλλάζει ποτέ: δύο Margherite παραμένουν δύο Margherite ακόμα και σε χίλιες ιστορίες απόσταση. Κάθε σύνδεση έχει βάρος, επειδή η εμφάνιση σε μια σκηνή δεν είναι το ίδιο με το να κρατάς μια ιστορία. Και κάθε αφήγηση στέκεται σε μια μοναδική χρονική γραμμή — την ίδια για ένα Αύγουστο στην επαρχία και για έναν πλανήτη με το δικό του ημερολόγιο — έτσι ώστε το «πριν» και το «μετά» να σημαίνουν κάτι.

Σήμερα το μυκήλιο συγκρατεί 7 ιστορίες και 100 αναφορές, εκ των οποίων 15 εμφανίζονται σε περισσότερες από μία ιστορία, από 1991 έως 2300.